Στις 20 Ιανουαρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη ενός εκ των κορυφαίων καθηγητών της ερήμου και στυλοβατών του μοναχισμού, του Αγίου Ευθυμίου του Μεγάλου. Μαζί με τον Άγιο Αντώνιο και τον Άγιο Σάββα, ο Άγιος Ευθύμιος αποτέλεσε τον πνευματικό θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε η ασκητική παράδοση της Ανατολής.
Τα Πρώτα Χρόνια και η Κλήση
Γεννημένος το 377 μ.Χ. στη Μελιτηνή της Αρμενίας από γονείς ευσεβείς, τον Παύλο και τη Διονυσία, ο Ευθύμιος υπήρξε καρπός προσευχής. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ανατράφηκε από τον Επίσκοπο Μελιτηνής, ο οποίος διέκρινε νωρίς την πνευματική του κλίση. Αν και χειροτονήθηκε ιερέας και του ανατέθηκε η φροντίδα των μοναστηριών της περιοχής, η ψυχή του διψούσε για την απόλυτη ησυχία.
Σε ηλικία 29 ετών, ο Ευθύμιος εγκατέλειψε την πατρίδα του και κατέφυγε στους Αγίους Τόπους, αναζητώντας τον Θεό στην έρημο της Ιουδαίας.
Ο Οργανωτής του Κοινοβιακού Βίου
Ο Άγιος Ευθύμιος δεν υπήρξε απλώς ένας αναχωρητής. Η φήμη της αγιότητάς του και τα θαύματα που επιτελούσε (όπως η θεραπεία του παράλυτου γιου ενός Άραβα ηγεμόνα) προσέλκυσαν πλήθος μαθητών.
- Η Λαύρα του Αγίου: Ίδρυσε μια ονομαστή Λαύρα ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και την Ιεριχώ, η οποία μετατράπηκε σε κέντρο πνευματικής ακτινοβολίας.
- Πνευματικός Καθοδηγητής: Υπήρξε δάσκαλος του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, μεταλαμπαδεύοντας τη φλόγα της ασκήσεως στην επόμενη γενιά πατέρων.
Πρόμαχος της Ορθοδόξου Πίστεως
Πέρα από την άσκηση, ο Άγιος Ευθύμιος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διαφύλαξη του δόγματος. Κατά τη διάρκεια της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας (451 μ.Χ.), η δική του στάση και το κύρος του βοήθησαν στην επικράτηση της Ορθοδοξίας έναντι των αιρέσεων του Μονοφυσιτισμού, επαναφέροντας πολλούς πλανημένους μοναχούς στους κόλπους της Εκκλησίας.
Το Μήνυμα του Αγίου Σήμερα
Ο Άγιος Ευθύμιος ονομάστηκε «Μέγας» όχι για τα αξιώματά του, αλλά για το μέγεθος της ταπεινοφροσύνης και της αγάπης του. Σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο και σύγχυση, η ζωή του μας θυμίζει:
Την αξία της εσωτερικής ησυχίας.«Ευφραίνου έρημος η ου τίκτουσα, ευθύμησον η ουκ ωδίνουσα· ότι επλήθυνέ σοι τέκνα, ανήρ επιθυμιών των του Πνεύματος...»
