Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνειας πραγματοποιήθηκαν στον παραθαλάσσιο οικισμό του Γαβαθά Άντισσας τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου και η ονοματοδοσία της Πλατείας προς τιμήν του ηρωικά πεσόντος και αγνοούμενου Λοχία της ΕΛΔΥΚ, Κωνσταντή (Κωνσταντίνου) Πατσανά.
Η τελετή έλαβε χώρα ακριβώς μπροστά από το πατρικό σπίτι του ήρωα, παρουσία πλήθους κατοίκων της περιοχής, εκπροσώπων των τοπικών αρχών και συγγενών του, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν για να αποτίσουν τον ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που σφράγισε με τη θυσία του την ιστορία του τόπου.
Από το ψαροχώρι της Λέσβου στην πύρινη λαίλαπα της Κύπρου
Ο Κωνσταντής Πατσανάς, παιδί οικογένειας ψαράδων από τον Γαβαθά, υπηρετούσε το 1974 τη θητεία του στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) ως Λοχίας στον Λόχο Βαρέων Όπλων, σε ηλικία μόλις 22 ετών.
Όταν εκδηλώθηκε η τουρκική εισβολή, ο Κωνσταντής είχε ήδη λάβει το χαρτί της απόλυσής του και επέβαινε στο αραpoint/οχηματαγωγό πλοίο που μετέφερε τους απολυόμενους στρατιώτες πίσω στην Ελλάδα. Ωστόσο, μετά την εκδήλωση της εισβολής στις 20 Ιουλίου 1974, το πλοίο έλαβε εντολή αναστροφής και επέστρεψε εκτάκτως στην Κύπρο.
Ο Λέσβιος αγωνιστής βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του πυρός, πολεμώντας με σθένος τόσο κατά τη διάρκεια του «Αττίλα 1» όσο και στον «Αττίλα 2». Τα ίχνη του χάθηκαν οριστικά τη 16η Αυγούστου 1974, κατά τη διάρκεια της ιστορικής και άνισης μάχης για την υπεράσπιση του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ στα περίχωρα της Λευκωσίας, όπου γράφτηκε μία από τις ενδοξότερες και τραγικότερες σελίδες του ελληνισμού.
Ταξιάρχης Βέρρος: «Ο Γαβαθάς κείται μακράν, αλλά η μνήμη μένει ανεξίτηλη»
Στη δήλωσή του, ο Δήμαρχος Δυτικής Λέσβου, Ταξιάρχης Βέρρος, τόνισε το χρέος της Πολιτείας και της τοπικής κοινωνίας απέναντι στους ανθρώπους που θυσιάστηκαν, στηλιτεύοντας παράλληλα την απουσία προβολής του γεγονότος από τα κεντρικά μέσα ενημέρωσης:
«Μπορεί να αργήσαμε 52 χρόνια, αλλά δεν ξεχάσαμε. Ούτε πρόκειται να ξεχάσουμε μέχρι να δικαιωθούν όσοι χάθηκαν στην τραγωδία της Κύπρου.
Πέραν των προσδοκιών, ο κόσμος τίμησε με την παρουσία του τον Ήρωα. Δυστυχώς, το γεγονός δεν καλύφθηκε όπως του άξιζε, αλλά δεν πειράζει. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε τσιφτετέλια και ζουρνάδες. Εξάλλου, ο Γαβαθάς κείται μακράν και αυτός...»
