Η οικογένεια του ΠΑΟΚ, η Θεσσαλονίκη, αλλά και ολόκληρη η Ελλάδα θρηνούν. Επτά νέα παιδιά, επτά ψυχές γεμάτες όνειρα, δεν επέστρεψαν ποτέ από το ταξίδι τους στη Ρουμανία. Ένα ταξίδι που ξεκίνησε με τραγούδια, συνθήματα και την ανυπομονησία να δουν την αγαπημένη τους ομάδα, κατέληξε σε μια ανείπωτη τραγωδία στην άσφαλτο.
Δεν ήταν απλοί φίλαθλοι. Ήταν παιδιά της διπλανής πόρτας, φοιτητές, εργαζόμενοι, φίλοι που μοιράζονταν το ίδιο πάθος. Για εκείνους, τα χιλιόμετρα δεν ήταν ποτέ εμπόδιο. Η αγάπη για τον Δικέφαλο ήταν το «καύσιμο» που τους οδηγούσε παντού, σε κάθε γωνιά της Ευρώπης. Δυστυχώς, αυτή η πίστη έμελλε να είναι και η τελευταία τους διαδρομή.Μια σιωπή που «πονάει»
Σήμερα, η Τούμπα δεν έχει φωνή. Τα κάγκελα της Θύρας 4 είναι ντυμένα στα μαύρα και η σιωπή που επικρατεί είναι πιο δυνατή από κάθε ιαχή. Τα επτά αυτά παιδιά δεν θα ξανασηκώσουν τα κασκόλ τους στον αέρα, δεν θα πανηγυρίσουν ξανά ένα γκολ, δεν θα ξαναγελάσουν στο πούλμαν της επιστροφής.
«Η αγάπη για την ομάδα είναι αιώνια, αλλά η απώλεια της ανθρώπινης ζωής είναι μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ με κανένα τρόπαιο.»
Η μνήμη τους, οδηγός μας
Η τραγωδία της Ρουμανίας έρχεται να μας υπενθυμίσει με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστα είναι όλα. Όμως, αυτά τα παιδιά δεν θα ξεχαστούν. Θα ζουν μέσα από κάθε σύνθημα, σε κάθε εκδρομή, σε κάθε πανό που θα γράφει τα ονόματά τους. Έγιναν μέρος της ιστορίας, όχι με τον τρόπο που θα θέλαμε, αλλά με τον τρόπο που μόνο οι αληθινοί πιστοί γίνονται: δίνοντας τα πάντα για την ιδέα τους.
Καλό ταξίδι, παλικάρια. Ο ουρανός είναι πλέον πιο «ασπρόμαυρος» από ποτέ.
