Τα Φώτα που Μένουν Αναμμένα: Η Μοναξιά πίσω από τη Γιορτή..

Συντακτική ομάδα

 

Καθώς οι πόλεις ντύνονται στα γιορτινά τους, οι δρόμοι γεμίζουν με μελωδίες και οι βιτρίνες αστράφτουν από χιλιάδες λαμπιόνια, υπάρχει μια αθέατη πλευρά των Χριστουγέννων. Είναι η πλευρά εκείνων που παρακολουθούν τη γιορτή μέσα από το τζάμι, από το μισοσκόταδο ενός σπιτιού που έχει γίνει πολύ μεγάλο και πολύ σιωπηλό.

Για πολλούς ηλικιωμένους συνανθρώπους μας, οι ημέρες αυτές δεν είναι μια πρόσκληση σε γλέντι, αλλά μια ηχηρή υπενθύμιση της απουσίας.

Σε πολλά σπίτια, το χριστουγεννιάτικο τραπέζι δεν στρώνεται πια για δέκα. Στρώνεται για έναν. Το πιάτο είναι τοποθετημένο προσεκτικά, η τηλεόραση παίζει στο βάθος για να «ακούγεται μια φωνή» και οι αναμνήσεις γίνονται οι μοναδικοί καλεσμένοι.

Η νοσταλγία: Οι μυρωδιές από τα μελομακάρονα φέρνουν στο νου φωνές παιδιών που μεγάλωσαν και έφυγαν, ή συντρόφους που «έφυγαν» για πάντα.

Το βάρος της γιορτής: Η υποχρεωτική χαρά του κόσμου έξω κάνει τη μοναξιά μέσα να φαντάζει πιο βαριά, σχεδόν ασήκωτη.

Το Δώρο της Παρουσίας

Συχνά πιστεύουμε ότι οι ηλικιωμένοι χρειάζονται τρόφιμα ή υλικά αγαθά. Κι ενώ αυτά είναι απαραίτητα, το μεγαλύτερο κενό είναι η ανθρώπινη επαφή. Ένα τηλεφώνημα που διαρκεί λίγα λεπτά παραπάνω, ένα χτύπημα στην πόρτα από τον γείτονα, μια αγκαλιά που δεν βιάζεται να τελειώσει.

Για έναν άνθρωπο που ζει μόνος, αυτές οι μικρές χειρονομίες είναι το αληθινό φως των Χριστουγέννων. Είναι η απόδειξη ότι δεν έχουν γίνει «αόρατοι», ότι η ιστορία τους και η ύπαρξή τους έχουν ακόμα σημασία για εμάς.

«Η μοναξιά δεν είναι η έλλειψη συντροφιάς, αλλά η αίσθηση ότι κανείς δεν σε περιμένει και κανέναν δεν περιμένεις.»

Ας Γίνουμε η Συντροφιά τους

Αυτά τα Χριστούγεννα, ας κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά γύρω μας. Στο διπλανό διαμέρισμα, στο σπίτι στο τέλος του δρόμου, στο παγκάκι της πλατείας.

  • Αφιερώστε χρόνο: Μια επίσκεψη δέκα λεπτών μπορεί να είναι το highlight της εβδομάδας τους.
  • Ακούστε τις ιστορίες τους: Έχουν έναν ολόκληρο κόσμο να διηγηθούν, αν κάποιος έχει την υπομονή να ακούσει.

Η ανθρωπιά μας κρίνεται από τον τρόπο που φερόμαστε σε εκείνους που δεν έχουν πια τη δύναμη να φωνάξουν. Ας μην αφήσουμε κανένα φως να σβήσει από θλίψη αυτές τις μέρες.

3/related/default